Magic loop czy druty skarpetkowe- krótkie porównanie

 Nie jestem ekspertem skarpetkowym, wolę zdecydowanie większe formy,  ale dla maluszków zawsze fajnie się dzierga tym bardziej jak to przesłodkie bliźniaki mojej szwagierki.  

Przy okazji tych skarpeciątek pokusiłam się o porównanie dwóch metod - magic loop i 5ciu drutów. Jest to zdecydowanie tylko i wyłącznie moja opinia, niezbyt obiektywna chociażby z tego względu,  że magic loop znam i lubię,  a na 5ciu drutach robiłam po raz pierwszy.  

Grubość drutów w obu przypadkach to 2,5. 

Druty skarpetkowe to prym,  z żyłką- knit pro zing. 

Na prymach robiło się przyjemnie,  o dziwo nie wysuwały się z robótki,  a oczka gładko się przesuwały po drucie. Potrzebowałam trochę więcej czasu niż na pętli.  Oczka są niestety mniej równe i bardziej widać miejsca,  w których oczka były podzielone.  

Knit pro zing są dla mnie trochę za ostre,  wolałabym addi, ale nie mam w tym rozmiarze. Oczka wychodziły mi równiejsze, robiłam dwie skarpetki na raz, przez co robótka szybciej poszła, no ale może to kwestia wyprawy. 

Skarpetki jednokolorowe to  5 drutów, dwukolorowe- pętla. 

Włóczka- baby merino dropsa(dwukolorowe) i włoskie baby merino nie znanej mi firmy ale o prawie identycznych parametrach.  Zużycie - jakieś mini resztki.

Wzór- tiny toes dropsa 

Jestem ciekawa która z metod jest Wam bliższa?

Na mojej głowie szron- hoartfrost hat

 Z niektórymi wzorami to jak z ziewaniem. Jak tylko jeden ktoś zacznie to wszyscy patrzący powstrzymać się od tego nie mogą.

Takim zarazliwym udziergiem tym razem okazała się czapka hoarfrost czyli po naszemu szron. Naoglądałam się przecudnych wersji i też mi się zachciało.

No nie lubię nupków, ale te są takie urocze.  I ten delikatny włosek sprawia, że najchętniej bym w tej czapce spała. Nie mogłam się jej oprzeć i nie żałuję.  

Włóczka to kidsilk dropsa i resztka softmerino Zauberwiese w pudrowym różu, druty 3,0.  

Próbka wyszła mu całkiem inna niż w oryginale, przez co musiałam zmniejszyć ilość powtórzeń wzoru.

No i wyszedł mi taki trochę "krasnal". Zazwyczaj moje czapki są dość płytkie,  a tym razem miało  na mrozy więc zrobiłam trochę dłuższą... takie dość spore trooochę ... 😂 no ale jakby kiedyś zamarzyły mi się dredy to będę miała pod czym je chować.. 😆

I znowu ciut mniej resztek w moich włóczkowych pudłach... 

Turtleneck Pullover czyli ogromny ciepły sweter

To kolejny udzierg z mojej długiej,  projektowej kolejki.  Wzór Turtleneck Pullover z Vogue knitting był przez jakąś chwilę darmowy i wtedy korzystając z okazji go ściągnęłam.  Obecnie można go na stronie Vogue Knitting kupić. 
W sumie nie wiem czemu dopiero teraz go zrobiłam,  bo włóczkę , którą użyłam mam jeszcze  dłużej niż ten wzór,  ale najwyraźniej i jedno i drugie czekało na swój moment. 

Oczywiście nie obyło się bez przeróbek-próbka nie  pasowała do oryginału, kształtowanie tułowia nie do końca do mnie przemówiło i zrobiłam na prosto.

Dodałam pasek żakardu z rękawów na dół tułowia i mankiety i golf zrobiłam w innym kolorze,  bo inaczej nie starczyło by mi włóczki. No i zmieniłam kształt golfa, po prostu chciałam kłębek do końca wyrobić. 

Wyrobiłam mniej więcej  połowę moich zapasów limy.  Zapasy kid silka wyglądają jak nie ruszone. Udało mi sie mój, tzw. "stasz" znowu uszczuplić, tak , że jesienią,  jeśli znowu w Toruniu się spotkamy,  będę mogła bez wyrzutów sumienia oddać się szaleństwu włóczkowych zakupów.

Całość wyszła przepuszysta, miękka, ogromna i ciepła. Idealny zimowy sweter dla takiego zmarźlucha jak ja.  

No i dla technicznych zdjęcie lewej strony żakardu- mnie w zupełności zadowala. 

Włóczka to lima dropsa + kidsilk dropsa i chyba silk mohair z 7oczek w różnych kolorach , całość przerobiona na drutach 5.

Zdjęcia ze względu na nieustający deszcz robione w mieszkaniu,  przez moją  córcię. Rośnie mi fotografka... 

Co z tą koroną?

 Nie chcę zanudzać tematem,  który czyha na każdym rogu, że przysłowiowo aż strach lodówkę otworzyć... Ale nie ucieknę przed rzeczywistością, która nas wszystkich dopadła,  pisząc scenariusze, przebijające wszelkie science  fiction...

Chciałam tylko wyrzucić z siebie,  to co  siedzi mi w głowie i drąży,  nie dając spokoju.  To co sprawia,  że mi- zdeklarowanej pacyfistce nóż w kieszeni się otwiera... a kroić to ja umiem...w końcu to mój fach...

Rok temu mniej więcej pojawiły się pierwsze doniesienia o nowej chorobie.  W pierwszym odruchu pomyślałam sobie,  ot znów jakaś wirusówka, poszaleje przez sezon i się skończy.  Relacje z Chin były tak paradoksalne, że aż trudno było w to uwierzyć. Potem zaczęły się przygotowania szpitala do wzrostu zachorowań. Cyfry statystyk były coraz bardziej niepokojące,  kazano nam zostać w domu,  pozamykano zakłady, dzieci nie poszły do szkoły... i co? I nic... słyszało się o jakimś chorym tu czy tam,  w naszym szpitalu,  przebranżowanym w miarę potrzeb z kliniki sercowo-naczyniowej, na szpital zakaźny oddziały świeciły prawie że pustkami. 

Spodziewana fala okazała się nie tsunami, a raczej falką, która może przewróciła kilka kajaków,  ale  sumie zbyt dużych szkód u nas nie narobiła... 

Latem przyszło odprężenie, nadzieja,  że może to już powoli po wszystkim,  że wrócimy do normalności.  Przy pięknej pogodzie nikt nie chciał słychać ponurych prognoz wirusologów...

Tornado przyszło jesienną.  Nagle w szpitalu zabrakło łóżek,  szczególnie tych dla najbardziej potrzebujących- na intensywnej terapii,  z respiratorami. Nagle wirus stał się niebezpiecznym sąsiadem- coraz więcej znajomych,  przyjaciół,  członków rodziny okazywało się być "pozytywnymi". O dziwo decyzja o lock down nie przyszła teraz tak szybko,  no i wydaje mi się,  że też środki teraz podewzięte są ładniejsze w porównaniu do wiosny.  

Od czasu do czasu pracuje na oddziale covid i widzę,  co to za paskudztwo. To nie ma nic wspólnego z przeziębieniem czy grypą. Mam porównanie z epidemią grypy,  bodajże w 2018 roku.  Byłam akurat na oiomie, też brakowało łóżek,  też było dużo chorych,  ale trwało to może miesiąc czy dwa,  no i jednak tego "dużo" w żadnym wypadku nie można porównać z obecnym ogromem.

Poza tym nie widziałam,  żeby wirus tak masywnie atakował całe ciało.  Wszystkie narządy- nie tylko płuca.  No, a jeśli chodzi o płuca,  to robi z nich do niczego nie użyteczną szmatę.

 I nie piszę tu o starych, schorowanych pacjentach- takich pacjentów już w ogóle nie przyjmuje się do szpitala,  pozwalając na delikatnie mówiąc ""naturalny przebieg choroby" uważając tylko na to,  aby nie cierpieli. Mówię o zdrowych 30-latkach umierających dwa dni po przyjęciu do szpitala,  o 50-latkach, którym w przebiegu choroby trzeba amputować nogę,  o do tej pory zdrowej, samotnej matce dwóch nastolatków, umierającej "pod maszynami" w oczekiwaniu na przeszczep płuc, bo jej własne są już do niczego nie zdolne...

I tu dochodzę powoli do sedna... jestem na maksa wku...na.... 

Tak jak wiosną jeszcze mogłam zrozumieć,  że ktoś "nie wierzy w koronę", tak teraz mnie roznosi jak coś takiego słyszę.  Wściekam się,  kiedy durne masy palące papierosy, których szkodliwość jest udowodniona, żrąc najtańsze mięso z marketu,  które jest co najmniej podejrzane, wygłasza ekspertyzę o  szkodliwości maseczek, które chronią przed zarażeniem,  czy szczepionki,  która mam nadzieję pozwoli światu wrócić do normalności. 

Trzęsie mnie gdy słyszę o imprezach, bo przecież nie można kilku miesięcy dla dobra społeczeństwa kontaktów ograniczyć. 

Przejmuję się bo te osoby nie tylko narażają siebie i swoje otoczenie,  ale również mnie i moich najbliższych...

Poddaje się w wątpliwość statystyki,  zarzucając lekarzom fałszowanie aktów zgonu przez wciskanie covidu jako powodu śmierci i wątpiąc w udokumentowaną nadumieralność. Tylko skąd biorą się nagle masowo wolne miejsca w domach opieki, na które do tej pory tygodniami czy nawet miesiącami trzeba było czekać? 

Dlatego się zaszczepiłam, dlatego przyjaciół i rodzinę widuje tylko wirtualnie... 

I będzie lepiej ,i jeszcze spotkamy się na koncercie,  na nartach czy na plaży pod palmami!!

Zdrówka Wam życzę!