Lubicie czekać na święta? Ja uwielbiam. Można narzekać na komercjalizację, stres itp itd , ale to nie zmieni faktu, że ulice przystrojone świątecznymi światełkami wyglądają po prostu cudnie. Tak samo w domu - wieszając ozdoby świąteczne sprawiamy, że atmosfera staje się przytulniejsza... tylko usiąść pod kocykiem na kanapie, z drutami w rękach...ahhh rozmarzyłam się...
Mikołajki już tuż - tuż, jakbyście szukały czegoś dla swoich bliskich mogę Wam podrzucić pomysł- szyte przez Lady Owl , mikołajkowe skarpety- o Lady Owl i jej poduszkach już kiedyś pisałam- (klik) niezmiennie jestem zachwycona jakością wykonania i niebanalnym wzornictwem jej produktów. A najlepsze jest w tym, że to produkty personalizowane- nikt inny takich mieć nie będzie - czyli to, co w rękodziele najbardziej cenimy.
Do specjalnych skarpet na Mikołajki, czy tez w czasie świąt Bożego Narodzenia, wkłada się małe upominki. W kulturze zachodniej mówi się, że dziecko, które nie było grzeczne otrzyma do świątecznej skarpety kawałek węgla. Zwyczaj ten pochodzi z Włoch.
Tradycja zostawiania prezentów w skarpecie, chociaż do niedawna mało popularna w Polsce, ma swoje korzenie już w legendzie o świętym Mikołaju. Według podań święty Mikołaj zostawił swój pierwszy prezent w domu trzech małych dziewczynek - widząc ich pracowitość podczas sprzątania i prania ubrań schował upominek w świeżo upranych skarpetkach wiszących na kominku aby wynagrodzić ich starania.
Lady Owl (klik) tworzy skarpety bożonarodzeniowe na zamówienie. Każdy szczegół; kolor, aplikacja, napis może być dowolnie modyfikowany. Personalizowane skarpety bożonarodzeniowe z imieniem znajdziecie tutaj: klik
Ten tekst to nie reklama, nie jest sponsorowany, to moja osobista opinia, którą chciałam się z Wami podzielić.
środa, 8 listopada 2017
poniedziałek, 16 października 2017
granatowa z ażurem na wyprawie po jabłka
Październik rozpieszcza nas piękną, słoneczną pogoda, idealną na spacery po otaczających nas starych sadach jabłkowych.
Frankfurt otoczony jest tzw " Grüngürtel" czyli zielonym pasem i właśnie cześć tego pasa jest kilka kroków od nas. Dzięki temu, mimo tego, ze mieszkamy w wielkim mieście, czujemy się prawie jak na wsi. Stojąc plecami do wieżowców patrzymy na łaki, pola i las.
A na polach poplon- z niezbyt jesiennymi, ale niezmiennie pięknymi chabrami i makami. moje dziewczynki miały radochę plotąc jesienią wianki z letnich kwiatów. Do robienia zdjęć musiałam je dłużej namawiać, bo znów moje dzieciaczki za fotografów robiły.
A wracając do bluzeczki-te moteczki ( Lana grossa Elastico) kupiłam już jakiś czas temu, specjalnie do testu bluzki z ażurem, który jednak się nie skończył, i tak leżała sobie i czekała na pasujący projekt. Aż zobaczyłam na raverly Breanah od Novel Reed. Nie dość, że piękny, kobiecy to jeszcze darmowy i niezbyt trudny.
Zużyłam coś kolo 200 gram włóczki na drutach 3,5.
Elastiko jest przyjemna w przerabianiu, a dzięki niewielkiej domieszki nylonu, rozciąga się i idealnie leży. Prałam bluzeczkę już wielokrotnie w pralce i nic jej to nie szkodzi.
Frankfurt otoczony jest tzw " Grüngürtel" czyli zielonym pasem i właśnie cześć tego pasa jest kilka kroków od nas. Dzięki temu, mimo tego, ze mieszkamy w wielkim mieście, czujemy się prawie jak na wsi. Stojąc plecami do wieżowców patrzymy na łaki, pola i las.
A wracając do bluzeczki-te moteczki ( Lana grossa Elastico) kupiłam już jakiś czas temu, specjalnie do testu bluzki z ażurem, który jednak się nie skończył, i tak leżała sobie i czekała na pasujący projekt. Aż zobaczyłam na raverly Breanah od Novel Reed. Nie dość, że piękny, kobiecy to jeszcze darmowy i niezbyt trudny.
Zużyłam coś kolo 200 gram włóczki na drutach 3,5.
Elastiko jest przyjemna w przerabianiu, a dzięki niewielkiej domieszki nylonu, rozciąga się i idealnie leży. Prałam bluzeczkę już wielokrotnie w pralce i nic jej to nie szkodzi.
Mam nadzieje, ze widać cokolwiek na zdjęciach. Powoli nadrabiam zaległości fotkowe i w następnych postach pewnie już zaprezentuje aktualne dzierganki.
niedziela, 1 października 2017
Różowy puchaty
Kolejny sweterek zdradza moje nowe zamiłowanie do ażuru. Zawsze uważałam, że nie umiem, że to za skomplikowane, trzeba za bardzo sie koncentrować. A tu nagle bam- i wszystkie projekty, które chcą wskoczyć na moje druty mają jakiś, przynajmniej mały element z dziurkami.
Różowy puchaty zajął mi dużo czasu. Choć w sumie nie do końca , bo po prostu czasu nie miałam, to musiał swoje odczekać . Zaczęłam, coś mi nie pasiło, zastanawiałam sie czy pruć, czy nie, wiec odłożyłam i zrobiłam w międzyczasie coś innego. No i dzieki temu nie sprułam, wróciłam z nowymi siłami do sweterka i ciesze sie teraz milusim puchaczem- ubralam go na tegoroczny drutozlot w Toruniu.
Pomysł na wzór znalazłam w necie- dokładniej ścieg, który mnie zauroczył i idealnie pasował do kolejnej włóczki z Zauberwiese kupionej na Berlin Knits dwa lata temu.
Filmik na youtube pokazuje jak wykonac ten ścieg.
Włóczka to 100% merino z Zauberwiese o podwójnym skręcie. Puchata, mieciutka ale dość mocno kulkujaca się i paskudna do prucia.
Szczegóły techniczne- hmmm.... znowu wychodzi moje lenistwo, nie zapisałam, nie zapamiętałam i nie wiem ile sznura, nie wiem jakie druty.... Tak myślę, że pewnie druty koło 5 i z 250-300 g.
Sweterek robiony od dołu, z wszytymi (!) rękawami.
Zdjęcia znów autorstwa mojej córci.
Jako, ze włóczka odczekała na swoje, aż się znalazł projekt jej godny, zgłaszam różowego puchatego do akcji WZW- wykorzystania zalegających włóczek
sobota, 23 września 2017
Nebla- mój pierwszy piórkowiec
Nebla czyli z hiszpańskiego mgła. Nie ma chyba lepszej nazwy dla dzianinki z tej nitki dropsa- kidsilk kolor perłowoszary. Nitka pięknie się mieni i w zależności od oświetlenia zmienia kolor od mglistej szarości do delikatnego wrzosu.
Jest to mój pierwszy tzw. piórkowiec- zużyłam na niego niewiele ponad 3 motki, czyli mniej więcej 80g włóczki.
Wzorowałam się na swetrze na brushed alpaca silk Pink Connection, tylko oczywiście musiałam przeliczyć próbkę. Druty chyba 3,5 albo 4...no zabij nie pamiętam...
Sweterek miał swoja premierę na drutozlotowym biforku- właśnie on był obiektem organoleptycznych studiów szanownych koleżanek, które zwracały się do mnie z nieco dwuznacznym pytaniem " czy mogę cie pomacać?". Chyba tylko w kręgach dziewiarskich za takie pytanie nie obrywa się po łapach ;)
Wykorzystałam dzisiejszą, złotojesienną pogodę i przekupiłam dzieci, żeby zrobiły mi kilka fotek, podczas naszego spaceru na plac zabaw.
A co robi mama-dziewiarka na placu zabaw?
Kid Silk jest przemiłą niteczka, cudnie się ja przerabia, prucie pomińmy milczeniem. Troche sypie włosem, jak dziergałam na kanapie, mogło się wydawać , ze mam w domu jakiegoś sierściuszka.
Nosi się bardzo przyjemnie, jednak myślę, ze wyjątkowych wrażliwców będzie podgryzał. Oczywiście, ze ten puszek się nieco kulkuje. Pewnie kiedyś dam znać, jak się ma piórkowiec w noszeniu i praniu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




























