Dzień 9. Obraz

Nie sądziłam, że  aż  tak spodoba mi się listopadowa dziennikowa zabawa Maknety.

 Z każdym dniem mój apetyt na pisanie rośnie.  Tematy  pobudzają do myślenia i analiz, jak przedstawić oryginalnie i z mojego punktu widzenia dane zagadnienie. Codziennie z ciekawością czekam na posty  innych uczestniczek i podziwiam jak niby ten sam podmiot jest interpretowany przez rożne osoby.

Codziennie jednym z pierwszych obrazów jest nasze odbicie w lustrze. To co tam widzimy nie koniecznie odpowiada rzeczywistości. Nasze doświadczenia, przeżycia kształtują, a czasem deformują widzenie własnego ja. Często nie doceniamy naszych umiejętności, zalet  i talentów, popadamy w kompleksy, zmagając się z tym czym, lub kim byśmy chcieli być, lub wizerunkiem jaki chcielibyśmy zaprezentować światu. Czasem nasze małe ego powiększa się w lustrze, jak pod lupa, z wielkości bakterii do drapacza chmur i przysłania nam cały świat ,a przede wszystkim prawdę o tym, kim jesteśmy.

Jak cię widza tak cię piszą. Staramy pokazać światu nie nasze prawdziwe oblicze, ale to w które wierzymy- zretuszowane fotoszopem, przykryte gruba warstwa szminki.
Takie maski spotykamy też w życiu i przyklejamy im etykietki- ładny, brzydki, gruby, chudy, głupi mądry, muzułmanin, chrześcijanin. Ciężko taka gębę zrzucić, ciężko pokazać światu, że nie jesteśmy tymi, za których nas biorą. Kujon od pierwszej klasy podstawówki jest kujonem, a rozrabiaka rozrabiaką i niewielu chce zajrzeć pod powierzchnie, co tam na prawdę się kryje.
Obrazy innych ludzi, powstające w naszych głowach są często odzwierciedleniem naszych własnych pragnień, leków, oczekiwań. Nie dziwmy się, kiedy z rozczarowaniem stwierdzimy, że rzeczywistość jest całkiem inna. I nie jest to wina osoby, będącej zwierciadłem naszych wyobrażeń.
Odrzucając stereotypy i zaglądając pod maski uczymy się innych i samych siebie.

Dzień 8. Podziwiam

Jak dziecko, z otwarta buzia i rozszerzonymi do niemożliwości oczyma podziwiam niezmiennie naturę i dziękuje Bogu,  ze tak wspaniale i idealnie stworzył i puścił w ruch to koło. Co roku to samo- wiosna, lato, jesień , zima, a jednak za każdym razem inaczej. Uwielbiam zapach mokrej ziemi wiosna, gorące słońce i ciepły deszcz latem, zapach suchych liści i błyszczące kasztany jesienią, mroźne, śnieżne dni zima.

Podziwiam tez Jego inne stworzenie- ludzi- a szczególnie tych z pasja. Takich co maja bzika i realizują się w swojej dziedzinie. Podziwiam moje koleżanki, które zainspirowały mnie do biegania- Ania, Ada, Agnieszka- kobiety pracujące i mamusie, które zapewne ciężka pracą osiągają wspaniale sukcesy w maratonach, ultramaratonach, a moje 5 km to pewnie dla nich mała rozgrzewka.

Podziwiam Dziewiarki, które tworzą dzianiny o idealnych formach , kolorach, fakturach i jeszcze potrafią spisać do nich wzory, aby takie szaraczki jak ja, tez mogły sobie takie cuda podziergać- Asja, Hania, Marzena, Magda- tu lista jest dłuuuugaśna i mogłabym sypać imionami jak z imiennika.

Podziwiam moich kolegów z pracy, którzy czasem  kosztem życia rodzinnego poświęcają się medycynie, jeżdżą na kongresy, sympozja, zawsze znają najnowsze wyniki badan naukowych i nowinki techniczne i chętnie ta wiedzą się dzielą. 

Tacy ludzie dają mi nadzieje, ze kiedyś może tez coś osiągnę- jak znajdę w końcu to, czemu będę chciała się poświecić i oczywiście wystarczająco ciężko na to pracować

...

Dzień 7. Nogi

O nogach mogłabym dużo pisać. To w końcu spora część mojej pracy-ratowanie nóg lub poświęcanie ich by ratować życie. Ale nie chcę Was moją pracą zanudzać.

Mogłabym też  napisać o moim bziku-butach.  Chyba nigdy nie będę miała ich dość.  Jak  dorosnę i będę bogata to zapewne będę miała specjalny pokój tylko na buty :) 

Napiszę, a raczej pokażę  nogi które właśnie powstały.

Do nich gotowa już  jest głowa  i uszy.  Jeszcze  brakuje tylko rąk i ogona-może jutro uda  mi się skończyć :)

I  kto zgadnie co to będzie? 

Pozdrawiam z dyżuru . Do jutra! 

Dzień 6. Niebieski

Dream in Color Calm kolor Surf.

Cudne odcienie turkusowego oceanu i odbijających się w nim chmur, miękkie tak, że tylko by się tulić chciało. Dzierganie z tej włóczki to czysta przyjemność. Oczka powstają równiutkie, dzianiny przybywa ekspresowo.

Zużycie coś kolo 3 motków, druty chyba 4- nie pamiętam, bo sweter przeleżał 5 miesięcy, czekając na zamek.
Trochę się złościłam, bo trzeba było z guzikami zrobić- szybciej byłby gotowy i chyba by mi się bardziej podobał, bo po prostu nie umiem zamków wszywać.
Ale jestem i tak bardzo zadowolona z tej niebieskiej chmurki, w którą mogę się z przyjemnością opatulić
Wzór powstawał w trakcie robienia.

Chyba jest wystarczajaco niebieski na szosty wpis z Maknetowego cyklu 30 dni listopadowego blogowania