Dzień 5. Prosty

Proste życie. .. nie łatwe, bynajmniej nie prostackie,chamskie ale właśnie proste. .. bez zgiełku miejskiego, z pobudkami o poranku,w kontakcie z naturą.  Z prostym zdrowym jedzeniem. Bez materialnego przepychu.  Marzy mi się właśnie takie... Takie jak pamiętam z wakacji na wsi u babci.  Chleb właśnie upieczony, do tego świeże masło, szklanka jeszcze ciepłego mleka.  I plaster miodu lepszy od wszelkich słodyczy. ..

Czy to w naszych czasach już nieosiągalna utopia?

Dzien 4. list i WDIC

Jak miałam 13 lat napisałam list- sama do siebie za lat 10. Pewnie natchnęłam mnie do tego jakaś lektura. Pamiętam jak z wypiekami na twarzy spisywałam moje wyobrażenia o sobie samej za lat 10. Czy się spełniły? Prawdę mówiąc nie wiem, list oczywiście kiedyś po drodze się zgubił. A jedyne co z niego zapamiętałam to, że chciałam koniecznie mieć fryzurę na tzw. " mokrą włoszkę" i to akurat marzenie na szczęście się nie spełniło ;D

Czy byłabym zadowolona, teraz po 25 latach, spoglądając na siebie oczyma 13 latki ? Nie wiem...Przez ten czas zmieniają się priorytety, mniej ważny jest wygląd, sprawy doczesne. Już nie marze o stajni pełnej koni czystej krwi angielskiej i domu pełnym psów i kotów. Pragmatyzm+ alergie rodzinki wybiły mi zwierzaki z głowy. Ale myślę, ze rozczarowana bym nie była, bo czuje się spełniona w tym co robię, mam szczęśliwą, zdrowa rodzinkę i jestem doceniana w pracy...

Dziś środa- akurat skończyłam książkę z poprzedniego środowego postu i po początkowym zachwycie mam do niej teraz ambiwalentne odczucia. Momentami nudna i ciągnąca się jak flaki z olejem, a momentami porywająca i wzruszająca, jedyna stała w tej pozycji to nieustający czarny humor. Teraz zacznę Krystka Szarego część druga ;) Po pierwszej części nie spodziewam się fajerwerków, pewnie momentami będzie mnie ta książka drażnić, ale i tak chce wiedzieć jak i co ;)

Na szydełku brązowa lima dropsa- zwierzak będzie- kto zgadnie jaki?

Dzien trzeci- Pycha i 12 czapek w jeden rok- podsumowanie

Na początek mały żarcik

Po czym rozpoznac lekarza i pilota na bankiecie?
-Nie trzeba sie wysilać , sami sie pochwalą...

Pycha i Duma to dwie koleżanki, prawie ze bliźniaczki, ale jednak coś je rożni. Jedna i druga podkreśla to co w sobie najbardziej lubimy, nasze osiągnięcia, nasze zalety. Jednak gdy Duma pozwala nam na zachowanie obiektywizmu i krytycyzmu, to Pycha powoduje, że tracimy kontakt z rzeczywistością, zaczynamy czuć  sie lepszymi od innych, nieomylnymi, więc nie musimy juz innych pytać  o pomoc, radę, konsultowac naszych przekonań, diagnoz.  Dobrze być dumnym, ale pyszałkowatosc jest niebezpieczna- nie tylko dla nas, ale i dla otoczenia...


A jak sie pochwalę zrobieniem wszystkich czapek z wyzwania 12 czapek w jeden rok- to będzie duma, czy pycha ? ;)

Jedno z dwóch wyzwan, w których wzięłam udział w tym roku. Szczególnie zadowolona jestem z dwóch czapek a´la Capuccine ( grudzien i sierpien), oraz z mojej niebiesko- bordowej patentowej czapy czerwcowej. Dziekuje za wspaniałą zabawę!

 zaczęło się jesiennie szydełkową, bawełnianą czapką dla mojego synka

 następnie grudniowa czapeczka na chrzest najmłodszej

 w styczniu zadbałam o ciepło moich uszu i powalczyłam szydełkiem tunezyjskim

Luty zaowocował szaraczkiem- zwyklaczkiem

 Marzec ocieplił głowę fana Eintrachtu

 W kwietniu powstal ognisty beret dla ognistej dziewczyny

Maj to bawełniana czapeczka dla słodkiej Olgi








W czerwcu eksperymentowałam z brioche
 lipiec to ażurowy beret ballard slouch hat

 na urlopie w sierpniu bawiłam się w briochowe przeplatanki

na bieganie we wrześniu też potrzebna była czapencja

w październiku zakończyłam zabawę różową Hermioną

Dzień 2- Ranek

Poniedziałek 5:00
ti-dadi-dada... trzy tony alarmu wystarczają abym zerwała się na nogi- nie jeszcze się nie obudziłam, jeszcze na śpiąco, jak robot szykuje się do pracy- mycie, purystyczny makijaż, ubieranie, śniadanie- wszystko zredukowane do minimum i do maximum zmechanizowane, aby o 5:21 zamknąć za sobą drzwi i stawić czoła jesiennej ciemności... zimne powietrze trochę mnie orzeźwia, na tyle żeby w autobusie wyjąc robótkę, lub książkę, którą niestety po 10 minutach jazdy znów muszę schować. Na dworcu niestety już za zimno by cokolwiek trzymać i chowam ręce w kieszeniach, wtulając głowę w kołnierz płaszcza, szalik i czapkę... Jeszcze pół godziny i siedzę przy biurku rozgrzewając ręce o kubek z kawą i przygotowując plan dnia- przyjęcia, wypisy, operacje..... i tak do piątku....

Dla takiego widoku warto wstać o 5 rano...

Sobota gdzieś miedzy 8:00 a 9:00
tuptuptup...cichutkie kroki na wełnianej, kremowej wykładzinie i za chwile małe, ciepłe ciałko wbija pięty w mój kręgosłup- " mamo chce spać z tobą!". O spaniu nie ma już mowy, tulimy się, mała ciągnie mnie za włosy i skacze po brzuchu. Za chwile dołączają kolejne, większe tuptusie i ładują się do łóżka, kłócąc trochę, która strona mamy do kogo należy. Najstarszy ląduje po lewej, średnia po prawej, najmłodsza na mnie. Przez chwile jest spokój, a potem zaczyna się przeciąganie kołdry z lewej na prawo, bo przecież nie może być, żeby jedno miało o centymetr więcej niż drugie. Kończy się to walka gilgotkową i wygonieniem dzieci do robienia śniadania. Śniadanie przygotowujemy razem, są gotowane na miękko
jajka- koniecznie z majonezem, albo jajecznica. Starszak jeszcze skoczył po świeże bułeczki i rogaliki. Po wspólnym śniadanku 15 minut dla mamy- z książką, robótką i kubasem kawy..... szkoda ze weekend to tylko 2/7 tygodnia.....